Jak płynąca rzeka ...

Między tym, co słuszna, i tym, co błędne, rozciąga się wielka przestrzeń.

Tam się spotkamy.

~Merlana Jelaluddin Rumi, wiek XIII

~USAGIF.com

Być jak płynąca rzeka

Milcząc w środku nocy

Bez strachu przed jej mrokiem

Gdy na niebie gwiazdy – być ich odbiciem

Kiedy niebo zaciąży chmurami

A chmury jak rzeka wodą się staną

Być ich odbiciem beztroskim

W spokojnych głębinach

~Manoel Bandeira

W powietrzu czuję izolację i zapomnienie. Wymazanie obecności drugiego człowieka to szybki proces. 

Choć ogarnia mnie smutek i bezsilność, a nadzieja wydaje się być jedynym, co trzyma mnie przy życiu, nie mogę się jej wyrzec. Każdego ranka wstaje ze mną, a ja staram się, by nie stała się jedynie pustym słowem. Doceniam każdy krok, który przybliża mnie do celu – uwolnienia się od gniewu. Muszę pozbyć się tego, co sprawia, że staję się zgorzkniała.

Być jak płynąca rzeka…

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Gdzieś ...

Gdzieś musi być przebłysk światła który rozprasza mrok przyszłości

nadzieja która nie daje się zabić [...]

~Adria Rando

Gdzieś

musi być przebłysk światła

który rozprasza mrok przyszłości

nadzieja

która nie daje się zabić

beznadziejnością

i wiara

która nie zaczyna natychmiast

nie dowierzać sobie

Gdzieś

musi być niewinne dziecko

którego jeszcze nie zdobyły demony

świeżość życia

co nie tchnie jeszcze

zgnilizną

i szczęście

którego nie osiąga się

nieszczęściem innych

Gdzieś

musi być budzik rozwagi

który ostrzega przed zabawą w samounicestwienie

powaga

która waży się brać siebie poważnie

i dobroć

której korzeniem nie jest tylko

powstrzymane zło

Gdzieś

musi być piękno

które wciąż pozostaje pięknem

czyste sumienie

co nie ukrywa zatajonej zbrodni

musi być

miłość do życia

która nie mówi rozdwojonym językiem

i wolność

której nie zdobywa się niewolą innych

~Maria Wine

~przekład Zygmunt Łanowski

Hmm … tylko gdzie to jest? A może to "gdzieś" jest w nas?

[…] Gdzieś musi być przebłysk światła, który rozprasza mrok przyszłości nadzieja, która nie daje się zabić […].

No cóż, zawsze było jakieś wczoraj, zawsze jest jakieś jutro… A w środku, w człowieku, tu i teraz – jedynie realne…

Czarne myśli? Chyba odeszły… Wprawdzie już nie zastanawiam się nad tym, że „gdzieś” jest lepiej, inaczej, spokojniej, ale niestety niezbyt dobrze wykorzystuję czas, który mi pozostał. Tylko czasami patrzę w tył, ale Jurek jest obok mnie i natychmiast przegania złe myśli.

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!