Skarga ...

Zdaję sobie jasno sprawę, że naprawdę żyje, kiedy pracuję.

Dlatego jak jest mi źle, siadam przed komputerem i piszę.

to moja modlitwa, płacz, wołanie o ratunek. 

~ Pedro Almodóvar

~ Nathalie Picoulet

Połóż ręce na moim czole, gdzie cała ludzka burza

Walczy jak ptak

I podtrzymuje, jak w pustce muszli,

burzę wód.

Zamknę oczy, by były zamknięte i

spokojne jak w głębi snu,

i by nie wiedziały już, kiedy

księżyc i słońce przechodzą nad miastem.

Opowiedz mi o śmierci, o śnie, który tam się zaprowadza,

o wiecznym odpoczynku,

gdzie już nie wiadomo nic o miłości, nienawiści

czy smutnej przyjemności;

Zostań, tu jest noc, a w rosnącym

cieniu czuję strach czający się;

"Ach! niech moja gorzka i skacząca dusza

Wzburzy twoje serce...

~Anna de Noailles

To ludzkie uczucia: ból, strach, smutek, łzy i tęsknota… Wciąż staram się zrozumieć siebie, innych oraz otaczające mnie wydarzenia. Zmagam się z emocjami, które mną targają. Choć nie jestem sama w tych zmaganiach – przy mnie jest Jurek – to jednak czy ktokolwiek jest w stanie naprawdę pojąć, co czujemy w danej chwili?

Owszem, mam ogólne wsparcie, ale walka z wewnętrznymi demonami toczy się w samotności...
Nie poddaję się i każdego dnia podnoszę głowę wysoko. Nie mogę pozwolić, aby wewnętrzny kryzys stawał się coraz bardziej palący.

Modlitwa za wichry …

Nie można uciec od samego siebie, przenosząc się z miejsca na miejsce. 

~ Ernest Hemingway

~iStock

Zmiłuj się, Boże, nad wichrami...

... W jarzębinach jesień.

... Niechaj skrzydeł nie połamią.

... Nocą szron na murawie.

Biegły lasem wichry ślepe,

krew im po policzkach ciekła.

Jeszcze jesień, jeszcze ciepło,

szron znika zaraz o świcie.

... Tarninami i po lesie

wichry się daremnie krwawią:

łomot, chrzęst, i gwizd, i wycie

cierniem, zboczem, konarami!...

... W jarzębinach - jesień...

Zmiłuj się, Boże, nad wichrami.

~Kazimiera Iłłakowiczówna

Natura jest piękna, ale potrafi także niszczyć. Prosząc o ochronę przed jej destrukcyjnymi siłami, by „skrzydeł nie połamały”, zwracam się również o łagodność i spokój w moim sercu. W końcu jestem tylko małym, kruchym elementem tej wielkiej całości.

Niech moje serce już nigdzie nie ucieka ...

Szeptem ...

Znając słowo – zna się rzecz.

Wypowiadając słowo – ma się władzę nad rzeczą.

Kiedy układa się i wiąże słowa z innymi słowami – tworzy się nowe układy rzeczy, tworzy się świat.

~Olga Tokarczuk

~Song Crush: Flowers in your Hair zespołu The Lumineers

Nie zawiedzie - ale tylko w tym jednym,

nie odstąpi - ale tylko za tę cenę,

wierna - ale tylko w tej godzinie,

dzielna - ale tylko kiedy nóż na gardle.

Ani się do niej przyznać, ni nie przyznać,

ani służyć, ni porzucić służbę,

ni powierzyć się, ni nie dowierzać,

ani przysiąc jej, ani ją przekląć.

Wyjść najpewniej na przestrzeń niewinną,

gdzie by wszystko było o czym innym,

oddalonym, bez świadków, nie krewnym...

I wkorzenić się tam, i nareszcie rosnąć wielkim drzewem.

~Iłłakowiczówna Kazimiera

Czasami mam wrażenie, że jestem bombardowana bodźcami z każdej strony – wszystko po to, bym poczuła się zdziwiona, zszokowana, niedoinformowana i pozbawiona sprawczości.
Cóż, śpiewać może każdy, podobnie jak mówić; jednak warto zastanowić się, jaka jest prawdziwa wartość wydobywanych z siebie akordów i słów. Staram się, aby nie kierować się cudzymi aspiracjami i nie dążyć za wszelką cenę do spełnienia oczekiwań innych.

Niestety, chaotyczność czasu noszę w sobie nie tylko ja, i trudno oprzeć się wrażeniu, że jesteśmy jedynie chwilowi - to za czym my  g o n i m y?.
Mimo panującego chaosu słownego w przestrzeni publicznej jestem spokojna, ufna i pełna pokory wobec życia; wszystkim o złośliwych inklinacjach mówię ciszej a będziecie bardziej interesujący…

Zniżam głos i mówię szeptem.

Ale cicho sza... Są tajemnice, o których mówi się tylko szeptem.  ~Becca Fitzpatrick

Siostrzyczko zawsze w moim sercu!

Myśli nieprzemijające …

Myśli, których się nie zdradza, ciążą nam, zagnieżdżają się, paraliżują nas,

nie dopuszczają nowych i w końcu zaczynają gnić.

~Éric-Emmanuel Schmitt

~Christine Comyn

Światłem mnie wiedź, gdy w mroku tonie świat;

Naprzód mnie wiedź!

Gdy ciemna noc i dom daleko mam;

Naprzód mnie wiedź!

Strzeż kroków mych,

nie proszę Cię, byś dziś

Dał patrzeć w dal,

daj krok za krokiem iść.

~ John Henry Newman [1]

Zawsze, gdy myślę, że opanowałam jakieś zagrożenie, okazuje się, że niebezpieczeństwo nadchodzi z zupełnie innej strony, niespodziewanie.

Cóż, mleko się rozlało…
Emocje wzięły górę, a życiowe doświadczenie zawiodło.

Powinnam była posłuchać głosu serca – ono wie, kiedy działać, a kiedy czekać. Z wewnętrznym spokojem staram się nikomu niczego nie udowadniać, bo krzyk jest złym doradcą. Różne drogi prowadzą do celu, a nasze opinie na ten temat mogą się różnić – z tym trzeba się pogodzić.

Nie mam monopolu na wiedzę.

Ostatecznie to ja odpowiadam za swój los i własne wybory. Nie popadam w rozpacz. Czarne chmury kiedyś znikną. Idę dalej…, przeżyć własną historię.

Siostrzyczko, jesteś każdego dnia w moim sercu [*]

___________________

[1] - To piękne słowa znanego hymnu religijnego „Światłem mnie wiedź” (Lead, Kindly Light), napisanego przez Johna Henry’ego Newmana w 1833 roku. Jest to modlitwa o prowadzenie w chwilach niepewności i ciemności, prosząca jedynie o siłę na najbliższy krok, a nie o widzenie całej przyszłości. 

Wspomnienia mają ...

Im bardziej się starzeję, tym mniejszą uwagę przywiązuje do tego, co mówią ludzie.

Po prostu patrzę, co robią.

~Andrew Carnegie

~Carina Kroeze

Wspomnienia mają swoje trzy epoki,

I pierwsza - to jak gdyby dzień wczorajszy,

Pod stropem ich błogosławiona dusza

I ciało rozkoszuje się w ich cieniu.

Nie zamarł jeszcze śmiech, łzy się strumienią,

Nie starto z biurka plamy atramentu -

I pocałunek jest pieczątką w sercu,

Jedyny, pożegnalny i pamiętny...

Ale to wszystko nie trwa bardzo długo...

I już nie strop nad głową, lecz gdziekolwiek,

Na peryferiach opuszczony dom,

W nim zimą zimno, latem ciężki upał,

W nim pająk mieszka, pył zalega wszędzie,

W nim dopalają się ostatnie listy,

Niepostrzeżenie zmienia się portrety.

Ludzie przychodzą, jak na grób, popatrzeć,

A gdy wracają, ręce myją mydłem,

Strząsają prędko chybotliwą łezkę

Z obrzmiałych rzęs i słychać ich westchnienia...

Lecz zegar tyka i po jednej wiośnie

Przychodzi druga, różowieje niebo,

Zmieniają się znajome nazwy miast.

I nie ma już naocznych świadków zdarzeń,

Nie ma z kim płakać, nie ma z kim wspominać

I wolno opuszczają nas ostatnie cienie,

Których postanowiliśmy nie wołać,

Które nas nawet napawają strachem.

I raz, zbudzeni ze snu, już nie wiemy,

Którędy można dojść do tego domu,

I, łapiąc prędko oddech, zaczynamy biec

Ze wstydem, z gniewem, lecz (tak bywa we śnie)

Tam wszystko jest już inne: ludzie, rzeczy,

Nikt nie rozpoznał nas - jesteśmy obcy.

Prawdopodobnie zabłądziliśmy... Mój Boże,

Oto przychodzi gorycz najstraszniejsza:

Uświadamiamy sobie, że w swym życiu

Nigdy byśmy już nie zmieścili spraw minionych,

Że są nam one równie niepotrzebne,

Jak sąsiadowi, co mieszka za ścianą,

Że nie poznalibyśmy tych, co zmarli,

A ci, z którymi nas rozłączył los,

Wspaniale sobie radzą bez nas - nawet

Wszystko podąża ku lepszemu...

~Anna Achmatowa

~Tłum. Edward Balcerzan

Właśnie wylałam morze łez, a serce rozrywa ból…

Każdy wers niesie ze sobą elektryczny ładunek; to przecież moja rzeczywistość i moje wspomnienia – znajduję się na etapie trzeciej epoki.

A zegar wciąż tyka…

Non, je ne regrette rien …

Nie, nie żałuję już nic,

Bo moje życie, moje radości dziś

Zaczynają się wszystkie od Ciebie

~ Michel Vaucaire

Nie, nic, a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Ani dobra, co dano mi,

Ani krzywd, to obojętne już mi.

Nie, nic a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Opłacona, wymieciona, zapomniana,

Nie obchodzi mnie to.

Wspomnień mych nie żal mi,

Już nie rozpalają mych dni,

Me radości i smutki,

Już nie potrzebuję ich.

Zapomniane miłości,

Zapomniane melodie,

Zapomniane na zawsze,

To jest warte zero.

Nie, nic a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Ani dobra, co dano mi,

Ani krzywd, to obojętne już mi.

Nie, nic a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Bo moje życie, moje radości dziś

Zaczynają się wszystkie od Ciebie

~ Edith Piaf - Non, je ne regrette rien

~Tekst: Michel Vaucaire

~Muzyka: Charles Dumont

Głos Edith Piaf onieśmiela, staję się malutka wobec tego ładunku emocjonalnego. Stoi na scenie tylko ONA, w czerni, skromna a tyle w niej magnetyzmu, uczuć, miłości, tęsknoty.

Każda nuta, dźwięk przechodzą przez moje serce i duszę. Uważam, że Edith Piaf to najpiękniejsza ikona i ambasadorka Francji. 

Byłam młodą dziewczyną, gdy po raz pierwszy usłyszałam ten "wibrujący" głos. Dziś jestem już starszą o dziesiątki lat, a wciąż kocham Jej głos. 

Edith Piaf dedykuję mojemu mężowi w 48 rocznicę naszego ślubu.

Kochanie niczego nie żałuję. Car ma vie, car mes joies Aujourd'hui, ça commence avec toi! Bo moje życie, moje radości dziś, zaczynają się wszystkie od Ciebie …

Wideo Bing

Hymne a l'amour

Błękitne niebo może na nas spaść

A ziemia może się rozpaść

Nie obchodzi mnie to; jeśli mnie kochasz,

Mam gdzieś cały świat

Dopóki miłość będzie zatapiać moje poranki

Dopóki moje ciało będzie drżeć za sprawą twego dotyku

Nie obchodzą mnie problemy

Ponieważ mnie kochasz, moj kochany

Poszłabym na koniec świata

Przefarbowałabym włosy na blond

Gdybyś mnie o to poprosił

Zabrałbym księżyc niebu

I skradła fortunę

Gdybyś mnie o to poprosił

Wyparłabym się mojej ojczyzny

Wyparłabym się moich przyjaciół

Gdybyś mnie o to poprosił

Można się ze mnie śmiać

Ale zrobiłabym wszystko

O co byś mnie tylko poprosił

Jeśli pewnego dnia życie Ciebie mi wyrwie

Jeśli umrzesz będąc daleko ode mnie

Nie obchodzi mnie to, jeśli mnie kochasz,

Ponieważ ja również umrę

Będziemy mieć dla siebie wieczność

W błękicie nieskończoności

W niebie nie ma problemów

Czy wierzysz że się kochamy, mój kochany?

Bóg złączy tych, którzy się kochają!

~Edith Piaf

~Muzyka: Marguerite Monnot

Niepowtarzalny, magiczny głos Édith Piaf oraz chwytająca za serce muzyka Marguerite Monnot to to, co zachwyca i sprawia, że chce się ich słuchać wciąż na nowo.

„Hymne à l'amour” to utwór, którego słowa powstały pod wpływem głębokich uczuć do Marcela Cerdana, jej jedynej prawdziwej miłości. 14 września 1949 roku w Le Versailles w Nowym Jorku wykonała go po raz pierwszy, gdy dowiedziała się o katastrofie lotniczej samolotu, w którym leciał Cerdan. Wykrzyczała swój ogromny ból, a przy ostatnich słowach piosenki zemdlała.

Przepiękna piosenka. Słuchając jej chce się zapomnieć o wszystkich troskach życia.

Wideo Bing

Siedzimy razem zamyśleni …

Miłość jest jedynym wyjaśnieniem, które znam na tę ciemną,

niewygodną, chaotyczną stronę życia.

~Virginia Woolf

~Beverly Abbott Sztuka Piękna [1]

Siedzimy razem zamyśleni,

Nad nami gęsty wina splot.

W zielonym gąszczu wonnych cieni

Ciężkiego trzmiela brzęczy lot.

W gałęziach złoty blask oddycha

I refleks spływa na twą twarz,

I tylko raz szepnąłem z cicha:

„Jakie ty piękne oczy masz” — —

~ Rainer Maria Rilke

~Tłum.: Lola Szereszewska

Amor vincit omnia - Miłość zwycięża wszystko

Coraz częściej wspólnie wpatrujemy się w dal, poza to, co znane, każdy z nas zanurzony we własnych myślach. Zrzucamy z siebie ciasny pancerz niemożności, który ogranicza nas w codzienności.

Co kryje się w tej przestrzeni? Czasami rozmowa z własnym wnętrzem pozwala nam zmierzyć się z lękami, a innym razem odkryć pragnienia, które dotąd pozostawały nieujawnione. Jednak wiem, że to więcej niż zwykłe marzenie o nowym czy tęsknota za nieznanym.

Coś musi się zmienić, choć jeszcze nie potrafimy tego nazwać. Szukamy odpowiedzi, próbując dostrzec sens w chaosie.

Ważne, że wciąż poszukujemy bliskości, ciepła i wzajemnego wsparcia. To chyba dobrze … Przecież miłość jest potężną siłą zdolną pokonać wszelkie przeszkody. Cieszę się, że nasze ścieżki przecięły się 49 lat temu, dokładnie w tych momentach naszego życia, w których najbardziej tego potrzebowaliśmy.

_________________________________________

[1]- Beverly Abbott znajduje się w Broomfield, CO. Artysta maluje akwarelą, olejem i akrylem. Malowanie architektonicznych, pejzaże w tym plener, martwa natura, zwierzęta.

Noszę Twe serce …

Amor vincit omnia - Miłość zwycięża wszystko

~Rys. węglem. Przypinka Ankitsingh

Noszę Twe serce z sobą - noszę je w sercu moim

Nigdy się z nim nie rozstaję - gdzie idę

Ty idziesz ze mną;

Cokolwiek robię samotnie

Jest to także twoim dziełem, Kochanie

I nie znam lęku przed losem bo Ty jesteś moim losem

Nie pragnę piękniejszych światów -

Ty jesteś mój świat prawdziwy

Ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył

Tobą jest to co słońce kiedykolwiek zaśpiewa

Oto jest tajemnica której nie dzielę z nikim

Korzeń korzenia

Zalążek pierwszy zalążka

Niebo nieba nad drzewem co zwie się życiem;

I rośnie wyżej niż dusza zapragnie

I umysł zdoła zataić

Cud co gwiazdy prowadzi po udzielnych orbitach

Nosze Twe serce z sobą - noszę je w sercu moim.

~Edward Estlin Cummings

~Tłum. Artur Międzyrzecki

Te słowa noszę w moim sercu i odczuwam wszystkimi zmysłami - 49 lat; i mam ogromną nadzieję, że tak będzie jeszcze przez długie kolejne lata. Wiem, że innym bardziej przypadnie do gustu miłosna twórczość Gałczyńskiego, ale dla mnie Edward Estlin Cummings jest twórcą najpiękniejszych słów:

Noszę Twe serce z sobą - noszę je w sercu moim
Nigdy się z nim nie rozstaję - gdzie idę Ty idziesz ze mną;
Cokolwiek robię samotnie
Jest to także twoim dziełem, Kochanie.

TY jesteś moim losem KOCHANIE. Słowa zwyczajne, szczere, prawdziwe, chwytające za serce.

Spotkanie z Przyrodą …

Natura zawsze mówi prawdę.

~ Ralph Waldo Emerson

~Ważka sfotografowana przez Tony'ego Mathewsa [1]

Wstałam dzisiaj rano, spieszyłam się

Byłam umówiona z Przyrodą.

Biegłam do niej – tak się za nią stęskniłam

Czekała na mnie w lesie. Jak zwykle piękna

Na przywitanie rozwinęła dywan z kolorowych liści

Rozmawiałyśmy i śmiałyśmy się

Wyściskałam wszystkie jej dzieci i Brzozę i Sosnę

Upiła mnie świeżym powietrzem

I tylko Wiewiórki z boku się przyglądały co nam tak do śmiechu.

Gdy powiedziałam, że muszę już iść dała mi siedem największych

czerwonych liści, jak komuś co się daje ciasto na drogę.

Wyściskała mnie i powiedziała „Wpadaj częściej”

                                                                                                                   ~ Edyta Zawistowska

Moje ciało i dusza pragną kontaktu ze światem. Nieśpiesznie i na nowo odkrywam moje cudne otoczenie. 

Po dwóch latach spędzonych w domu, wkraczam w świat ogródkowej natury, gdzie wszystko staje się jasne, a obawy o błędne zrozumienie znikają.

Dziękuję za każdą darowaną minutę, za magię codzienności, za możliwość doświadczania tego wszystkiego… A może w końcu zrealizuję to, o czym od dawna myślę? Powrócę do malowania, a moim tematem stanie się sama przyroda.

Mój pierwszy, cudny kontakt z ważką o modrych, lśniących skrzydełkach- świtezianka błyszcząca (lśniąca)- odwiedziła nasz ogródek. Czy to jakiś znak? Pierwszy raz widziałam coś tak urzekającego.

Niepokój ustępuje… W ciszy wsłuchuję się w głos mojej duszy…

Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

_________________________________

[1] Ważka o modrych skrzydłach trafnie nazywana jest Piękną Damą – nazwa nadana Calopteryx virgo. Ten piękny okaz został sfotografowany przez Tony'ego Mathewsa: "Myślę, że zajęło mi około dwóch godzin, zanim zbliżył się na tyle, by zrobić zdjęcie."

Oczekiwanie …

Bezmiar dźwigany wśród piasków

Zasypujących ślady;

Siła, która się wzmaga;

Przejrzystość, która wzrasta…

I tylko serce – za słabe!

~Iłłakowiczówna Kazimiera

~George Redhawk

Jesteśmy cisi oboje

jak dwa gołębie przed burzą...

Tęsknoty i niepokoje

w dali się chmurzą.

Boję się jutra! Pogoda

nad nami lekko oddycha,

na niebie jutrzenka młoda

stoi tak cicha...

Daleko, pod barwną tęczą,

znak niewiadomy nikomu...

Może za chwilę zadźwięczą

pomruki gromu?!...

Jesteśmy senni i cisi

jak piasek wichrom powolny.

Wysoko grom losu wisi,

runąć niezdolny.

~Iłłakowiczówna Kazimiera

Życie mija, a marzenia pozostają jedynie marzeniami, nie spełniając się. Skurczyło się wszystko.

Jednak zamartwianie się własną starością i perspektywą zbliżania się do kresu życia jest równie bezsensowne, co rozpamiętywanie tego, co minęło już bezpowrotnie.

Tak, życie jest krótkie, ale jedynym momentem, w którym mogę iść przed siebie z otwartymi oczami, jest teraz. To czas, by chłonąć otoczenie wszystkimi zmysłami.

Trzeba się dostosować…

Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

W zamyśleniu …

Starość nie jest cieniem młodości,

lecz innym światłem —

takim, co pada nisko,

wydobywając z twarzy prawdę.

~Pia Erlandsson

Kiedy już siwa twa głowa, osnuta snem, zamyśleniem,

Pochyli się nad kominkiem, weź w ręce tę książkę i czytaj,

Czytaj powoli i wspomnij, jak niegdyś twój uśmiech rozkwitał,

I wspomnij, jakim głębokim oczy mroczyły się cieniem.

I wspomnij, jak wielu kochało uśmiech łagodny i jasny,

Kochało — szczerze lub złudnie — czar, co radość twą zdobił.

Lecz jeden człowiek miłował duszę wędrowną w tobie

I wtedy miłował najbardziej, gdy w żalu twe oczy gasły.

Schylając się nisko, nisko ponad tlejącym ogniskiem,

Pomyśl, trochę ze smutkiem, o tym, jak miłość odeszła.

Czy uleciała na skrzydłach, by w górach wysokich zamieszkać?

Czy może twarz swą ukryła wśród gwiazd zamieci srebrzystej?

~William Butler Yeats

~Ttłum. Zygmunt Kubiak

Czuję, jak krew krąży szybciej, a w oczach pojawia się strach. Wszystkie zmysły są napięte, a ciało w pełnym pogotowiu oczekiwania.

Wyssało ze mnie siły, nie myślę już o niczym.

To, co było wcześniej, straciło znaczenie. Wszelkie różnice – wykształcenie, wychowanie – również przestają mieć znaczenie. Pozostaje tylko starość, sprowadzająca się do tego, co najkonieczniejsze, a wszystko inne odchodzi w zapomnienie. Widzę, jak wokół mnie wszystko się rozpada.

Czuję się dziwnie samotna. Uciec, wszystko jedno gdzie. Odnaleźć siebie na nowo, choćby w małej cząstce…

Pragnienie serca …

Nie daj się popychać lękom w swoim umyśle. Pozwól poprowadzić się marzeniom w swoim sercu.

~Roy T. Bennett

~Pia Erlandsson

Pragnienie serca i duszy

Które tylko Ciebie poruszy

Schowane gdzieś głęboko tam

Na trzecim zakręcie lewej komory

Czasami wychodzi z ukrycia

Daje upust emocjom i łzą

Krzyczy, że jest, – że tego potrzebuje do szczęścia do życia

Pozwalasz mu – niech się wykrzyczy

W końcu zaśnie z bezsilności i z żałości

Gdy pójdzie spać – Ty wrócisz do rzeczywistości

~Edyta Zawistowska

Czy naprawdę czuję pustkę w sercu? Jak mogę ją zapełnić? Z radosnej, ufnej kobiety niewiele już pozostało. Muszę uwolnić się od problemów z przeszłości, które wciąż mnie dręczą. Już nie chcę płakać ani dusić w sobie żalu.

Potrzebuję solidnego wsparcia i motywacji, by iść naprzód.

Może właśnie poczyniłam pierwszy, malutki krok, decydując się na budowanie sprawności fizycznej po długiej i wyczerpującej chorobie. Na efekty muszę poczekać, ale przez te lata nauczyłam się cierpliwości. Cierpliwie czekam na cud zdrowia, spokoju serca i ciszy w duszy.

Niech spełni się to, co najlepsze…

Zużyte Wszystko …

Wszystko, co istnieje, istnieje tylko raz i nigdy się nie powtórzy.

~ Stanisław Ignacy Witkiewicz

~David Walker

Zużyte wszystko, słów miazga nie cieknie

I nie spowija grozy dawnych diabłów

Oni się korzą przed wyplutą pestką,

Tybald się boi Kainów i Ablów.

W uściskach stonóg zaklęta pantera,

Jej centki świecą różowe i dumne.

Przez trawę pełznie cudowna hetera

Miażdżąc swym brzuchem słowa zbyt rozumne...

~ Stanisław Ignacy Witkiewicz

Siostrzyczko, w moim sercu wciąż tkwi smutek i żal, bo Ciebie nie ma.

Jak w wierszu Witkacego, rzeczywistość splata się z wyobrażeniami, a życie bywa niekiedy bogatsze od samej wyobraźni.

Nie proszę o nic, nie oczekuję niczego i przyjmuję wszystko ze względnym spokojem; a to, co ludzie mówią lub myślą o mnie, nie jest moją sprawą. Jestem tym, kim jestem, i robię to, co robię. Nie ma nic do wygrania i nic do udowodnienia.

Ważne by cieszyć się każdym dniem i podchodzić do życia z większą świadomością; to, co przeżywamy i czego doświadczamy, nigdy się nie powtórzy.

Mam nadzieję, że wszystkie przeszkody i niedogodności wkrótce miną bezpowrotnie. Kolejny raz myślami wybiegam w przyszłość. Ganię się za to, by po chwili jak mantrę powtarzać sobie (czasami z lepszym, a czasami gorszym skutkiem)- TU i TERAZ.

Najwyższy czas wyjść poza własną strefę komfortu, sprawdzić, jak wygląda teren po drugiej stronie mojego ogródka...

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Więcej we mnie …

Mam trzy cenne rzeczy, które trzymam mocno i cenię. 

Pierwsza to delikatność; druga to oszczędność; trzecia to pokora, 

która nie pozwala mi stawiać siebie przed innymi. 

~Lao Tzu

~Fubiz Media

Więcej we mnie przyszłości

niż dnia dzisiejszego:

wierzę w rozum człowieka,

wiem ze się rozwinie

bujniej niż wszystkie dęby

naszej małej ziemi

I chociaż jeszcze nieraz

prymitywna pycha

uderzać będzie w słabych

czułych i łagodnych

przeminie czas drapieżnych.

~Janina Brzostowska

Zdecydowanie, w moim wnętrzu więcej jest pokory, ale także poczucia niemożności. Czasami niestety nie potrafię być tu i teraz; myśli wybiegają w przyszłość, a perspektywa „dalej” nie układa się zgodnie z moimi oczekiwaniami.

Nawet życiowe doświadczenia nie zmieniły mojego postrzegania rzeczywistości. Wierzyłam w rozum człowieka, jego szlachetność i wspaniałomyślność, a teraz pozostało mi jedynie rozgoryczenie.

Czas drapieżców wciąż trwa!

Nic to, mój świat jest kołem życia, a na jego osi, moja podróż.

W prawdzie w tej chwili widzę niemoc, brak sprawczości. Był czas, że dałam już z siebie wszystko. Dałam z siebie wszystko mojej Siostrze.

Jak mantrę powtarzam!

Przestać spoglądać w przeszłość, bym mogła przyjąć bardziej pozytywny punkt widzenia. Muszę postarać się jak najlepiej wykorzystać to, co mi jeszcze zostało z moich dni. Niczego nie osiągnę ciągłym grzebaniem się w przeszłości. Najwyższy czas z większym entuzjazmem zająć się uśmiechem i serdecznością ..., i koniecznie pilnować, by nie stać się częścią cudzej opowieści. Liczę, że jeszcze otworzą się nowe, zdumiewające perspektywy.

 Siostrzyczko, zawsze w moim sercu …

Jak płynąca rzeka ...

Między tym, co słuszna, i tym, co błędne, rozciąga się wielka przestrzeń.

Tam się spotkamy.

~Merlana Jelaluddin Rumi, wiek XIII

~USAGIF.com

Być jak płynąca rzeka

Milcząc w środku nocy

Bez strachu przed jej mrokiem

Gdy na niebie gwiazdy – być ich odbiciem

Kiedy niebo zaciąży chmurami

A chmury jak rzeka wodą się staną

Być ich odbiciem beztroskim

W spokojnych głębinach

~Manoel Bandeira

W powietrzu czuję izolację i zapomnienie. Wymazanie obecności drugiego człowieka to szybki proces. 

Choć ogarnia mnie smutek i bezsilność, a nadzieja wydaje się być jedynym, co trzyma mnie przy życiu, nie mogę się jej wyrzec. Każdego ranka wstaje ze mną, a ja staram się, by nie stała się jedynie pustym słowem. Doceniam każdy krok, który przybliża mnie do celu – uwolnienia się od gniewu. Muszę pozbyć się tego, co sprawia, że staję się zgorzkniała.

Być jak płynąca rzeka…

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Gdzieś ...

Gdzieś musi być przebłysk światła który rozprasza mrok przyszłości

nadzieja która nie daje się zabić [...]

~Adria Rando

Gdzieś

musi być przebłysk światła

który rozprasza mrok przyszłości

nadzieja

która nie daje się zabić

beznadziejnością

i wiara

która nie zaczyna natychmiast

nie dowierzać sobie

Gdzieś

musi być niewinne dziecko

którego jeszcze nie zdobyły demony

świeżość życia

co nie tchnie jeszcze

zgnilizną

i szczęście

którego nie osiąga się

nieszczęściem innych

Gdzieś

musi być budzik rozwagi

który ostrzega przed zabawą w samounicestwienie

powaga

która waży się brać siebie poważnie

i dobroć

której korzeniem nie jest tylko

powstrzymane zło

Gdzieś

musi być piękno

które wciąż pozostaje pięknem

czyste sumienie

co nie ukrywa zatajonej zbrodni

musi być

miłość do życia

która nie mówi rozdwojonym językiem

i wolność

której nie zdobywa się niewolą innych

~Maria Wine

~przekład Zygmunt Łanowski

Hmm … tylko gdzie to jest? A może to "gdzieś" jest w nas?

[…] Gdzieś musi być przebłysk światła, który rozprasza mrok przyszłości nadzieja, która nie daje się zabić […].

No cóż, zawsze było jakieś wczoraj, zawsze jest jakieś jutro… A w środku, w człowieku, tu i teraz – jedynie realne…

Czarne myśli? Chyba odeszły… Wprawdzie już nie zastanawiam się nad tym, że „gdzieś” jest lepiej, inaczej, spokojniej, ale niestety niezbyt dobrze wykorzystuję czas, który mi pozostał. Tylko czasami patrzę w tył, ale Jurek jest obok mnie i natychmiast przegania złe myśli.

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Modlitwa ...

Człowiek podczas modlitwy wznosi się ponad swoją grzeszność,

słabość. Kiedy się modli - przerasta samego siebie.

~ ks. Jan Twardowski

~Hanna Styczyńska

Jeżeli nie umiesz modlić się słowami,

Nie rozdzieraj szat,

Ani głowy nie posypuj popiołem,

Ale módl się tak jak umiesz,

Bez słów,

Jak drzewa,

Jak trawy,

Jak morza,

Które również zmawiają modlitwę

Bez słów.

Słowa są nieporadne,

Zawodne,

Nieokreślone

I nieokreślające.

Są rozczarowaniem.

Bolesną omylnością.

Myślałeś, że słowem

Wyplenisz zło,

Myślałeś, że słowem

Wywołasz źródło ze skały,

Myślałeś, że słowem

Odmienisz człowieka.

Nie wypleniłeś,

Nie wywołałeś,

Nie odmieniłeś.

Módl się zatem bez słów,

Jak drzewo,

Jak trawa,

Jak morze...

~ Roman Brandstaetter

No cóż, wielokrotnie sięgam po wiersze Romana Brandstaettera, które za każdym razem robią na mnie coraz większe wrażenie. Odkładam tomik, by znów po niego sięgnąć. Pod skórą odczuwam prawdziwość i szlachetność tych słów. Mam wrażenie, jakby to były moje własne myśli, które często boję się wypowiedzieć na głos. Można się z nimi zgadzać lub nie, ale nie sposób przejść obojętnie obok Jego twórczości.

Wszystko, co pisze, jest mi bliskie i prowadzi do głębokiego spokoju umysłu i serca. Dlatego każdego dnia koncentruję się na dobrych myślach, słowach i czynach… i pomodlę się jak drzewo, jak trawa, jak morze …

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Milczenie ...

Najlepiej rozmawia się samemu ze sobą. Przynajmniej nie dochodzi do nieporozumień.

~Olga Tokarczuk, Prowadź swój pług przez kości umarłych

~ Terranaut

Milczenie jest głosem naszej ciszy,

W milczeniu ogrom słów się mieści,

Kto słucha milczenia, więcej słyszy,

W głosie milczenia jest dużo treści.

–

Zagłuszyć milczenia, i krzyk nie zdoła,

Wymowę milczenia, człowiek zrozumie,

Bo cisza najgłośniej do sumień woła,

Bo cisza najgłośniej krzyczeć umie.

–

Milczeniem wysłuchać możesz człowieka,

Milczeniem pomóc możesz w cierpieniu,

Przed głosem milczenia nikt nie ucieka,

Milczenie pomaga w ran duszy gojeniu.

–

Milczenia trzeba w trudu czas,

By krzyk nie zabił nam sumienia,

Milczenia szukaj w każdym z nas,

I ucz się słuchać słów milczenia.

~ Marek Mozyrski

Gdy dusza cierpi, milczenie staje się prawdziwym wybawieniem. Pragnę spokoju i przestrzeni, aby na nowo przemyśleć i zrozumieć siebie. W zgiełku codzienności słowa rozpraszają, zakłócając prawdziwy sens i wartość.

Siostrzyczko, zamknęłam się w sobie … Czasem najlepszą odpowiedzią jest milczenie ~Lew Tołstoj

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!