Sztuka życia polega na tym, by cieszyć się małymi rzeczami,
bo pewnego dnia możesz spojrzeć wstecz i zrozumieć, że były to rzeczy wielkie.
~Robert Brault
~ Pia Erlandsson
Już się życie gorące ku zmierzchowi skłania,
To młodość — miłości pora,
Krótki czas dzieli wino od dni winobrania,
Świt od wieczora.
Spraw, iżby kwietnej woni z dniem każdym przybyło
Śród roztańczonej fali,
Kochaj nadzieję, dumę, wysiłek — więc miłość —
To cię ocali.
Ileż już serc w pochodzie uszło nieustannym
Tam, gdzie wieczna samotność,
Nie wiedząc, co to znaczy miód i wiatr poranny
W chwilę ulotną.
Ileż tam istot ludzkich, drzewu są podobne,
Kiedy usycha,
One nie smakowały życia, kiedy zdobne
I w krzyk, i w cichość.
Nie rozsiały po świecie istnień swych, jak złota,
Choć miały pełne ręce,
Teraz zasnęły smutne, a wieczna tęsknota
Tam, i nic więcej.
Ty żyj i twe pragnienia rozrzuć niezliczone
W dreszczu ekstazy,
Kochaj, chętny miłościom, niechaj z ciebie one
Czerpią jak z wazy.
Gorycz upojeń dzikich z życiem toczy bój,
Spraw, by, co martwe, ożyło,
Niech na twych ustach śpiewa niby pszczeli rój
Radość i miłość.
A potem patrz bez żalu, jak zdradza cię wszystko
Śnione w marzeniach,
Rzucając serce twe, jak na urągowisko,
Gdzieś w stronę cienia.
~ Anna de Noailles
~Tłum. Jadwiga Dackiewicz
We mnie jest wszechogarniający smutek, a stało się to po Twojej śmierci Siostrzyczko.
Odeszły czasy radości, kochania i bycia szczęśliwą. Rozumiem i wiem, że wszystko ma swój czas i miejsce, ale oglądając się za siebie niestety coraz częściej widzę tam już pustkę. Nie dzieje się nic …
I niestety czas cierpienia, życia w bólu, przyniósł tylko rozgoryczenie, złość. Może kiedyś nadejdzie równowaga między smutkiem i radością, i moją cierpliwość spotka nagroda- odzyskam zdrowie i będę szczęśliwa.
… a tak w ogóle ..
Takie jest życie – radości splatają się z niepokojem związanym z upływającym czasem. Każdego dnia zmagam się z głębokimi rozterkami: jak powinnam wykorzystać ograniczony czas, który został mi przydzielony na tej ziemi? Przecież „krótki czas dzieli wino od dni winobrania”, co symbolizuje szybki cykl życia.
Niezmiennie fascynuje mnie niezwykłość przyrody, niemy świadek historii naszej planety. Kim jesteśmy w obliczu życia, które przecieka nam przez palce, usiłując chwytać okruchy każdego dnia?
Przyroda i człowiek – czy to stworzenia doskonałe? Co mają ze sobą wspólnego? Czas, który nieubłaganie działa na każdego z nas.
Każdego dnia uczestniczymy w kole życia, co można odczytywać jako symbol nieustannej zmiany, ale także jako dążenie do wieczności.
Jesteśmy naznaczeni tym pragnieniem wieczności. Wierzymy, że pewnego dnia przejdziemy do innego świata. Zostaniemy wciągnięci przez portal, przejdziemy przez gwiezdne wrota do innego, lepszego, bardziej sprawiedliwego i szczęśliwego miejsca. Tam spotkamy ukochane osoby, a tym, którzy nas skrzywdzili, wybaczymy. A może to wszystko jest kłamstwem? Może kurtyna nie opadnie, a my nie ujrzymy pięknego widoku zalanego silnym, jasnym światłem? Może nasze życie to tylko kolejna warstwa osadowa, jak w morzu z okresu kredy ery mezozoicznej?
Czy w tym wszystkim jest optymizm i nadzieja, czy raczej strach i rozpacz?
Odpowiem na te rozterki, gdy przyjdzie na to czas…
Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!
