Więcej we mnie …

Mam trzy cenne rzeczy, które trzymam mocno i cenię. 

Pierwsza to delikatność; druga to oszczędność; trzecia to pokora, 

która nie pozwala mi stawiać siebie przed innymi. 

~Lao Tzu

~Fubiz Media

Więcej we mnie przyszłości

niż dnia dzisiejszego:

wierzę w rozum człowieka,

wiem ze się rozwinie

bujniej niż wszystkie dęby

naszej małej ziemi

I chociaż jeszcze nieraz

prymitywna pycha

uderzać będzie w słabych

czułych i łagodnych

przeminie czas drapieżnych.

~Janina Brzostowska

Zdecydowanie, w moim wnętrzu więcej jest pokory, ale także poczucia niemożności. Czasami niestety nie potrafię być tu i teraz; myśli wybiegają w przyszłość, a perspektywa „dalej” nie układa się zgodnie z moimi oczekiwaniami.

Nawet życiowe doświadczenia nie zmieniły mojego postrzegania rzeczywistości. Wierzyłam w rozum człowieka, jego szlachetność i wspaniałomyślność, a teraz pozostało mi jedynie rozgoryczenie.

Czas drapieżców wciąż trwa!

Nic to, mój świat jest kołem życia, a na jego osi, moja podróż.

W prawdzie w tej chwili widzę niemoc, brak sprawczości. Był czas, że dałam już z siebie wszystko. Dałam z siebie wszystko mojej Siostrze.

Jak mantrę powtarzam!

Przestać spoglądać w przeszłość, bym mogła przyjąć bardziej pozytywny punkt widzenia. Muszę postarać się jak najlepiej wykorzystać to, co mi jeszcze zostało z moich dni. Niczego nie osiągnę ciągłym grzebaniem się w przeszłości. Najwyższy czas z większym entuzjazmem zająć się uśmiechem i serdecznością ..., i koniecznie pilnować, by nie stać się częścią cudzej opowieści. Liczę, że jeszcze otworzą się nowe, zdumiewające perspektywy.

 Siostrzyczko, zawsze w moim sercu …

Jak płynąca rzeka ...

Między tym, co słuszna, i tym, co błędne, rozciąga się wielka przestrzeń.

Tam się spotkamy.

~Merlana Jelaluddin Rumi, wiek XIII

~USAGIF.com

Być jak płynąca rzeka

Milcząc w środku nocy

Bez strachu przed jej mrokiem

Gdy na niebie gwiazdy – być ich odbiciem

Kiedy niebo zaciąży chmurami

A chmury jak rzeka wodą się staną

Być ich odbiciem beztroskim

W spokojnych głębinach

~Manoel Bandeira

W powietrzu czuję izolację i zapomnienie. Wymazanie obecności drugiego człowieka to szybki proces. 

Choć ogarnia mnie smutek i bezsilność, a nadzieja wydaje się być jedynym, co trzyma mnie przy życiu, nie mogę się jej wyrzec. Każdego ranka wstaje ze mną, a ja staram się, by nie stała się jedynie pustym słowem. Doceniam każdy krok, który przybliża mnie do celu – uwolnienia się od gniewu. Muszę pozbyć się tego, co sprawia, że staję się zgorzkniała.

Być jak płynąca rzeka…

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!