Starość nie jest cieniem młodości,
lecz innym światłem —
takim, co pada nisko,
wydobywając z twarzy prawdę.
~Pia Erlandsson
Kiedy już siwa twa głowa, osnuta snem, zamyśleniem,
Pochyli się nad kominkiem, weź w ręce tę książkę i czytaj,
Czytaj powoli i wspomnij, jak niegdyś twój uśmiech rozkwitał,
I wspomnij, jakim głębokim oczy mroczyły się cieniem.
I wspomnij, jak wielu kochało uśmiech łagodny i jasny,
Kochało — szczerze lub złudnie — czar, co radość twą zdobił.
Lecz jeden człowiek miłował duszę wędrowną w tobie
I wtedy miłował najbardziej, gdy w żalu twe oczy gasły.
Schylając się nisko, nisko ponad tlejącym ogniskiem,
Pomyśl, trochę ze smutkiem, o tym, jak miłość odeszła.
Czy uleciała na skrzydłach, by w górach wysokich zamieszkać?
Czy może twarz swą ukryła wśród gwiazd zamieci srebrzystej?
~William Butler Yeats
~Ttłum. Zygmunt Kubiak
Czuję, jak krew krąży szybciej, a w oczach pojawia się strach. Wszystkie zmysły są napięte, a ciało w pełnym pogotowiu oczekiwania.
Wyssało ze mnie siły, nie myślę już o niczym.
To, co było wcześniej, straciło znaczenie. Wszelkie różnice – wykształcenie, wychowanie – również przestają mieć znaczenie. Pozostaje tylko starość, sprowadzająca się do tego, co najkonieczniejsze, a wszystko inne odchodzi w zapomnienie. Widzę, jak wokół mnie wszystko się rozpada.
Czuję się dziwnie samotna. Uciec, wszystko jedno gdzie. Odnaleźć siebie na nowo, choćby w małej cząstce…