Nie wracam do niej…

~Tatyana Markovtsev

Nie wracam do niej w myślach, w mowie

Nie szukam gamy jej kolorów

Myśl moja krąży według wzoru

Że Przeszłość ma prawo wypłowieć

A co mi Teraźniejszość daje?

Z Przeszłości się wywodzi przecież

Proste następstwo w Czasu świecie

Przyszłość - z nadzieją się rozstaje

Więc ...wściekłość jest najlepszą cechą

By Teraźniejszość trzymać w ryzach

Na tym padole łez i śmiechu

Swe Szczęście z koralików nizać

Bo ...ile jeszcze mam oddechów

I na jak długo ważna wiza?

~Alexander Czartoryski 

Czasami następuje zmęczenie materiału. Łzy napływają do oczu, gdy tak nanizam na nitkę nadziei te koraliki szczęścia. Nie chcę przeżyć swojego życia bezrefleksyjnie z dnia na dzień. Chcę odczuwać wszystkimi zmysłami, to co dobre i złe.

Wszystko to, co nagromadziło się i składa się na moje odczuwanie. Przychodzą chwile zwątpienia - fałszywe koraliki, które burzą moją czasoprzestrzeń.

No cóż, te dokuczliwe elementy staram się obchodzić i już nie wgłębiać się z taką pasją, jak jeszcze rok temu - Bo ...ile jeszcze mam oddechów ... ?

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Myśl nic nie waży …

Nie myśl, czuj! 

To jest jak z palcem wskazującym na księżyc – nie koncentruj się na palcu, bo stracisz cały widok.

– Bruce Lee

~ Anahata Katkin [1]

Myśl nic nie waży, czemu z nią się zmagam

Szczególnie kiedy w słowa nieubrana

Drąży mój umysł? - Struna rozedrgana 

Nikt nie wie tego, jaka bólu waga

Kiedy przychodzi ta, której nie chciałem

Ogarnia ducha, anektuje miejsca

Zalewa w masie - głowa taka ciężka -

A myśl się staje i słowem i ciałem

Kształtować pragnę tę, której pożądam ...

Tej, co konstrukcją miała być zamiaru

Nie okiełznałem. Choć rzecz źle wygląda

Muszę ją przyjąć jako rodzaj daru

Od opatrzności - nie wiem, czy to klątwa

Wiem, że niechciana ma cechy koszmaru

~ Alexander Czartoryski

Najgorsze chwile, gdy płacze moja dusza: rozrywający ból, rozbiegane myśli i nie widzę wyjścia by się uwolnić. Nikt nigdy nie powiedział, że pustka waży najwięcej, a ona po prostu nie wydaje się ustępować. Jest tak ciężka, że trudno się uwolnić, uciec. Najważniejsze – już dzisiaj mam nad nią kontrolę! Nawet myśli stały się lżejsze, opanowane. 

Danusiu doświadczam pustki z chwilą utraty Ciebie. Tak wiem, trwa to już 10 lat, ale widać potrzebuję znacznie więcej czasu. Nie mogłam, nie chciałam przejść do porządku dziennego… 

Skupiłam się na własnym wnętrzu, poznałam lęki, pragnienia, określiłam potrzeby i dałam sobie prawo do własnych uczuć. Przy okazji zweryfikowałam otaczających mnie ludzi. Robię to niespiesznie. Jestem cierpliwa! 

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

_____________________________________

[1] Anahata Katkin swoją pasję do sztuki rozwinęła poprzez odkrywanie prób i błędów. Anahata tworzy oryginalne obrazy, rysunki, mieszane fragmenty mediów i ilustracje. ona ma tkane serce wyśrodkowany krajobraz off-beat ikony i ilustracje, które złożyły papaya! estetyczny podpis marki od początku 2003 roku.