Każdy ma swój kawałek czasu...

Bądź świadomy tego, jak podchodzisz do czasu. 

Oglądanie zegara to nie to samo, co oglądanie wschodu słońca.

~ Sophia Bedford-Pierce

~ Christine Comyn

Każdy ma

swój kawałek czasu

i swój kawałek przestrzeni,

swój fragment życia

i swój fragment śmierci.

Ale czasami kawałki się zmieniają

i ktoś żyje z życiem innego

lub ktoś umiera wraz ze śmiercią innego.

Prawie nikt nie jest stworzony

tylko z własnym.

Ale jest wiele, które są

niczym więcej niż błędem:

są one wykonane z kawałkami

całkowicie zmienionymi.

~ Roberto Juarroz

No cóż, to kolejny etap w moim życiu i kolejny raz nie żyję własnym życiem. Trudno jest realizować własne plany, gdy przeżywa się lęk i obawę o najbliższą mi osobę. Czujemy się z Jurkiem odpowiedzialni za bezpieczeństwo naszej Mamy/Teściowej.

Gdy przychodzą trudne chwile, to chcemy się wygadać, poszukać zrozumienia i może by było to również ważne dla innych.

Wiem jedno, że już nie zamknę przed innymi wszystkich drzwi. I nie zostanę sama z tym potwornym bólem strachu i lęku. Już nie! Zapłaciłam ogromną cenę – własne zdrowie.

Również ja mam swój kawałek czasu i muszę na koniec spojrzeć w lustro i zobaczyć tam człowieka dobrego, spełnionego i szczęśliwego na swój sposób, bo przecież

Czas ucieka jak ziarenka piasku, aby nigdy więcej nie powrócić.~Robin Sharma

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Żarliwość …

Istnieją dwa błędy, które można popełnić na drodze do prawdy: nie iść do końca i odchodzić od niej.

~Budda

~Cristina Troufa

Śmiej się lub płacz, ale niech serce

będzie pełne perfum jak wazon,

I zawierają do ekstazy

żywą siłę lub ospałość.

Miej ból lub radość, pod warunkiem,

że serce jest głębokie

jak drzewo, gdzie skrzydła sprawiają,

że zginające się liście drżą;

Odejść myśląc lub śniąc,

Ale niech serce da swój sok

I niech dusza śpiewa i wznosi się

jak fala na wietrze.

Niech serce się rozjaśni lub zasłoni,

niech będzie ciemne lub jasne z kolei,

ale niech jego cień i jego dzień

mają słońce lub gwiazdy...

~Anna de Noailles[1]

Młodzieńcza miłość, szczerość i pasja. Tylko więcej cierpliwości, a wszelkie burze, ostateczności nie będą tak gwałtowne. Między bielą a czernią są jeszcze szarości.

W trudnych czasach przyszło żyć młodym. Smutno się robi na duszy, gdy widzę ich samotność, a poddawani są ciągłym pokusom życia w kłamstwie …

Najważniejsze chwile w życiu są tak krótkie i proste, że zwykle bagatelizuje się je burczeniem lub śmiechem. Dopiero później rozumie się, że należało otworzyć usta, podziękować i powiedzieć, że się kocha. Niestety bywa tak, że żałujemy swoich wyborów, i wiele dalibyśmy by poczuć serdeczny uścisk, ale bywa, że już jest za późno…

Wspaniały wiersz Anny de Noailles, pełen pięknych, szczerych zwrotów, wiary w lepsze rozwiązania. No właśnie umieć odróżnić dobro od zła…

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

____________________________

[1] francuska poetka i pisarka pochodzenia rumuńskiego. Piękna, inteligentna i niezależna, brylowała w najsławniejszych ówczesnych salonach literackich Paryża. Zajmowała się krytyką literacką, współpracowała z prasą, była animatorką życia kulturalnego. W swoich pierwszych lirykach (L’ombre des jours – Cień dni, 1902) sławiła zmysłową radość istnienia. W późniejszych wierszach, w których pojawiają się już akcenty goryczy i melancholii, zastanawiała się nad sensem ludzkiej egzystencji i poszukiwała równowagi duchowej w obliczu śmierci (Éblouissements – Olśnienia, 1907; L’honneur de souffrir – Godność cierpienia, 1927). Mniejszym powodzeniem cieszyły się jej powieści (La nouvelle espérance – Nowa nadzieja, 1903; Les climats – Klimaty, 1924)[1]. W roku 1904 była jedną z inicjatorek utworzenia nagrody literackiej Prix Vie heureuse, późniejszej Prix Femina..