Nie ma szczęśliwego zakończenia …

Szukam dobrych stron każdej sytuacji …

~Honorata Chajec

W samym środku historii

nie ma żadnego dowodu na szczęście,

a jeśli już takie się pokaże,

to zazwyczaj z zawiązanymi oczami.

Pod koniec

oczy nie potrzebują zasłony

żeby zaniewidzieć.

Nie widzieć i nie być szczęśliwym

składa się na ostatnie równanie.

Inne możliwe równania

wpadają gdzieś poza myśl,

jakby tam miały natrafić

na żyźniejszą glebę.

Nie ma szczęśliwego zakończenia.

Miejsce szczęścia

zajęło wołanie.

I nawet nie wiemy

czy słychać je aż do końca.

~ Roberto Juarroz [1]

No cóż, cel wydaje się prostym środkiem do wyrażenia ostatecznej prawdy. Często metodą prób i błędów, uczymy się tego, co nam służy, a co działa niekorzystnie. Patrząc na życie jako całość, to nie ma w konsekwencji szczęśliwego zakończenia…

Póki co, Nasze szczęście zależy od nas samych ~Arystoteles

Sami tę rzeczywistość tworzymy i sami podejmujemy decyzje, które rzutują na nasze życie. Nikt nie robi tego za nas … Nasze życie składa się z chwil, i uczyńmy by te chwile były szczęśliwe - każdego dnia. Jeżeli nawet pojawiają się trudne chwile, to one również są nam potrzebne. Z perspektywy czasu, widzimy, że wszystko było po coś. Nie ma przypadków.

Siostrzyczko, cieszę się z tego, co mam i każdego dnia staram się żyć pełniej, uważniej.

To mi wystarczy!

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

__________________

[1] Roberto Juarroz – Argentyńczyk, z wykształcenia bibliotekarz, z zamiłowania – myśliciel, z głębokiej wewnętrznej potrzeby – poeta.

Cuda natury …

 Większość ludzi jest jak opadłe liście, które rozwiewa wiatr. Krążą w powietrzu, a potem spadają na ziemię. Ale nieliczni są jak gwiazdy, które poruszają się po ustalonym kursie, gdzie nie może ich dosięgnąć wiatr. Mają prawo i kierunek w sobie.

~ Hermann Hesse

~ Dennis Kroß

Kto stworzył świat?

Kto stworzył łabędzia i czarnego niedźwiedzia?

Kto stworzył pasikonika?

To znaczy, tego tutaj pasikonika —

tego, który właśnie wyskoczył z trawy,

tego, który je cukier z mojej dłoni,

który rusza żuchwą do przodu i do tyłu zamiast w górę i w dół,

który rozgląda się ogromnymi oczami.

Teraz podnosi swoje blade ramiona i starannie myje swoją twarz.

Teraz otwiera skrzydełka i szybuje w powietrzu.

Nie wiem dokładnie czym jest modlitwa.

Wiem jednak jak uważnie patrzeć, jak położyć się

w trawie, jak ukląc na łące,

jak próżnować i zapaść w błogostan, jak spacerować po polach,

na czym właśnie zeszła mi większość dnia.

Powiedz mi, co innego miałam do roboty?

Czyż nie jest tak, że wszystko umiera w końcu i zbyt szybko?

Powiedz mi, co zamierzasz zrobić

z twoim własnym, jedynym, szalonym i bezcennym życiem?

~Mary Oliver

~tłum. Janusz Solarz

Zakochałam się w poezji Mary Oliver. I jak napisał Harvard Review „Poezja Mary Oliver to doskonałe antidotum na przerost cywilizacji. To jest poetka mądra i szczodra, a jej wiersze pomagają nam spojrzeć intymnie i z bliska na świat, który nie jest naszym dziełem, ale którego tajemnice jesteśmy w stanie zniszczyć.”

Każdy z nas powinien zastanowić się, co zamierza zrobić z własnym, jedynym, szalonym i bezcennym życiem.  Uciekamy od tych problemów, a później na jakimś etapie swojego życia uświadamiamy sobie, że żyjemy sztucznym życiem, karmimy się mrzonkami. Nasze życie jest puste, wygląda zupełnie inaczej niż tak naprawdę byśmy chcieli.

Może warto przyłączyć się do apelu poetki by podjąć próbę godnego życia, by odnaleźć siebie w rytmach przyrody. Przecież jesteśmy częścią natury i nie powinniśmy być obojętni na jego piękno.

 Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!