A mogłoby być tak pięknie!

Wpatrz się głęboko, głęboko w przyrodę, a wtedy wszystko lepiej zrozumiesz

~Albert Einstein

fot: http://hugalde.flavors.me/

Odpoczywać

jak przydrożny kamień

od wieków nie poruszony.

Jak nadmorski piasek

na brzegu,

do którego dawno nikt

nie przybił.

Jak jedyne drzewo

na bezdrożach

ciemnego torfowiska.

Za wiele zamieszania

wznosi człowiek

w milczenie

ziemi.

~Janina Brzostowska

Nasza planeta potrafi zaskakiwać cudnymi, nieprawdopodobnymi zjawiskami. Na zdjęciu zjawisko chmur soczewkowatych[1].

Tylko dlaczego nie potrafimy tego docenić i z taką zajadłością niszczymy wszystko, co stanie nam na drodze?

Zanieczyszczone morza, oceany, rzeki. W ogromnych męczarniach giną zwierzęta, ptaki, ryby. Poziom zanieczyszczenia niektórych rzek jest tak ogromny, że już wydzielają trujące gazy. Plastikowe śmieci wciąż mają się dobrze, a nasza edukacja jest znikoma. Wielu z nas nie ma pojęcia o konieczności ochrony naszego środowiska. Wypalanie i wycinanie bez opamiętania drzew pod kolejne uprawy i/lub pod pseudo deweloperkę. Oddychamy trucizną, palimy w piecach byle czym, ale za to mamy po kilka samochodów.

Przykłady można mnożyć. Dokąd zmierzamy? Co zostawimy kolejnym pokoleniom?

Powinniśmy mieć świadomość tego, że nasza ZŁA, NIEODPOWIEDZIALNA działalność zmienia planetę, na której żyjemy. Serce pęka! A mogłoby być tak pięknie ...

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

_______________________________

[1] Chmury soczewkowate, technicznie zwane altocumulus lenticularis, są nieruchomymi chmurami w kształcie soczewek, które tworzą się na dużych wysokościach i zazwyczaj ułożone są pod kątem prostym do kierunku wiatru. Chmury soczewkowate były mylnie brane za UFO (lub „wizualną osłonę” dla UFO), ponieważ mają charakterystyczny wygląd soczewki i gładki kształt spodka.

Ciemne godziny …

Nie stajemy się oświeceni wyobrażając sobie światło, lecz wnosząc świadomość do ciemności.

~ Carl Gustav Jung

~Jimmy Law

Lu­bię te ciem­ne go­dzi­ny w mym by­cie,

gdy zmy­sły toną w głę­bi­nie bez­wol­ne;

jak w sta­rych li­stach, wi­dzę w nich ukry­te

co­dzien­ne ży­cie, już daw­no mi­nio­ne

i jak le­gen­da da­le­kie, prze­śnio­ne.

I wte­dy wiem już, że zy­ska­łem prze­strzeń

na dru­gie ży­cie, co bez cza­su pły­nie.

Nie­kie­dy czu­ję się ogrom­nym drze­wem,

ro­słym, szu­mią­cym, co po­nad mo­gi­łę

wy­ra­sta snem, przez chłop­ca śnio­nym skry­cie

(któ­re­go strze­gą pod­ziem­ne ko­rze­nie),

stra­co­nym w smut­ku, ża­ło­ści i śpie­wie.

~ Rainer Maria Rilke

Tłum. ~An­drzej Lam

Czy lubię ciemne godziny w swoim życiu? 

Nie takie, które niosą niewyobrażalny ból. To destrukcja, która nie pozwala mi funkcjonować, to ogrom bezradności i nic twórczego nie wnosi w moje życie. Po 11 latach przyznaję nastąpił niewielki przełom życiowy, ale jeszcze zbyt mały bym mogła mówić, że wprowadziłam świadome zmiany by życie stało się pełniejsze.

Tak, zauważam życie, otoczenie, drobiazgi, ale czekam na olśnienie! Wyciągnęłam wnioski z lekcji pt. Strata.

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!