Jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, z odzyskaniem indywidualności.
Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć,
że się jest sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata.
~ Gustaw Herling-Grudziński
~Ekaterina Zagustina (Katja Faith)
To serce nie odpowie echem na mój zew
w uniesień chwili ni w smutku czy potrzebie.
Skończone wszystko... I płynie mój śpiew
W noc pustą, głuchą, gdzie już nie ma ciebie.
~ Anna Achmatowa
Nie jestem samotna i nie jestem sama, ale niechciane, wymuszone osamotnienie jest źródłem mojego dyskomfortu psychicznego, rozpaczy, utraty więzi z tymi, których kochałam. Wspomnienia może są mniej bolesne, ale blizny w sercu w dalszym ciągu bolą. Tak wiem, że mój smutek jest skutkiem straty - utraty Ciebie Siostrzyczko.
Czuję się osamotniona, to moje subiektywne niepokoje niszczą mnie od środka. Jakoś nie mogę wznieść się ku pozytywnej energii. Zniknęły wszystkie wspaniałości świata - pozostała monotonia cmentarza …
Dobić się do jaśniejszych miejsc w naszej galaktyce, tego mi potrzeba Danusiu …
Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!