Wolnomyślicielskie bratki...

Przeżyte chwile nie giną. Nie wiemy nigdy, kiedy wypłyną z dalekiej przeszłości, 

by nałożyć się na to, co przeżywamy obecnie.

~Larysa Mitzner

~HK 2018, Bratki

Jeden z bratków, gorący i amarantowy, 

patrzy mi prosto w oczy groźnie jak samuraj. 

Cała grządka spogląda ciężkim wzrokiem sowy, 

fiołkowa, granatowa, czerwona, ponura. 

Ten niebieski już więdnie. Tamten żółty tetryk, 

złośliwie i ze wstrętem marszczy nos wklęśnięty, 

a jakiś bratek-siostra, w rzęsach na dwa metry, 

łzę rosy liściem ściera z policzków wygiętych. 

Największy brat, jak pasza w turbanie z fioletów, 

z goryczą w dół opuścił pociemniałe wargi 

wśród liści, obróconych ku górze sztyletów, 

skąd dymna wilgoć róży paruje jak nargil. 

Bez strachu groźną grządkę przebiegł szary pająk, 

więc gniewają się, warczą kwiaty w złym humorze 

- O coś chciały zapytać. Oburzone wstają, 

a wiatr im aksamitne nakłada obroże. 

I znów patrzą w zmartwieniu pustem i jednakiem,

począwszy od tetryka, skończywszy na paszy - 

Bratki! Wyszłyście z ziemi skrzywione niesmakiem. 

Coś wam się nie podoba. Czy tam może straszy?

~Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Dlaczego dziś Danusiu o bratkach…? Złożyło się na to kilka powodów…

Bo Jurek zrobił mi kolejny raz niesamowitą niespodziankę... Posadził przed domem i w ogródku bratki.

Wiesz, nigdy nie dostrzegałam w nich szczególnego piękna, może dlatego, że bratki naszego dzieciństwa były takie pospolite (żółte, fioletowo- niebieskie, białe) i nie pyszniły się dzisiejszą eksplozją barw. Gdy tak stałam przed nimi dostrzegłam fascynujące plamki na płatkach; w jednych o kształcie motyla, złowieszczego oka, a u innych jeszcze w kształcie uśmiechniętej buźki. I ten aksamitny połysk płatków i delikatny zapach… Jeszcze długo podziwiałam ich piękno…

W tym roku dominuje kolor jaskrawy pomarańczowy, różowo - fioletowy; niewątpliwie dla mnie to paleta barw dobrej energii i radości.

Co za zbieg okoliczności…

Nazwa bratków - pochodzi od francuskiego słowa pensée, czyli myśl. Pewnie dlatego symbolizują one wdzięczność, lojalność, troskę, myślenie o kimś, pamięć, braterską więź.

To wszystko nam zafundował Jurek …:)

Bo myślami pobiegłam do czasów licealnych, studiów… i mojej fascynacji genialnymi umysłami, którzy odważnie rzucali wyzwanie dogmatom religii. Bo bratek to również symbol Wolnej Myśli … Właśnie ten niepozorny, skromny fioletowy bratek stał się znakiem rozpoznawczym Wolnomyślicieli.

I wiesz Danusiu, ostro zgłębiam wizyjną i mistyczną twórczość mojego ulubionego myśliciela Williama Blake’a:) Zapewne podzielę się z Tobą przemyśleniami, związkami, podobieństwami …:)

Zawsze w moim sercu!

Trochę o duszy ...

Najtrudniejszym przeciwnikiem, (…), bywa czasem własna dusza. 

~ Jeffery Deaver

~ Rainer Kalwitz, Walk on Water

Duszę się miewa. 

Nikt nie ma jej bez przerwy 

i na zawsze.

Dzień za dniem, 

rok za rokiem 

może bez niej minąć.

Czasem tylko w zachwytach 

i lękach dzieciństwa 

zagnieżdża się na dłużej. 

Czasem tylko w zdziwieniu, 

że jesteśmy starzy.

Rzadko nam asystuje 

podczas zajęć żmudnych, 

jak przesuwanie mebli, 

dźwiganie walizek 

czy przemierzanie drogi w ciasnych butach.

Przy wypełnianiu ankiet 

i siekaniu mięsa 

z reguły ma wychodne.

Na tysiąc naszych rozmów 

uczestniczy w jednej, 

a i to niekoniecznie, 

bo woli milczenie.

Kiedy ciało zaczyna nas boleć i boleć, 

cichcem schodzi z dyżuru.

Jest wybredna: 

niechętnie widzi nas w tłumie, 

mierzi ja nasza walka o byle przewagę 

I terkot interesów.

Radość i smutek 

to nie są dla niej dwa różne uczucia. 

Tylko w ich połączeniu 

jest przy nas obecna.

Możemy na nią liczyć, 

kiedy niczego nie jesteśmy pewni, 

a wszystkiego ciekawi.

Z przedmiotów materialnych 

lubi zegary z wahadłem 

i lustra, które pracują gorliwie, 

nawet gdy nikt nie patrzy.

Nie mówi skąd przybywa 

i kiedy znowu nam zniknie, 

ale wyraźnie czeka na takie pytania.

Wygląda na to, 

że tak jak ona nam, 

również i my 

jesteśmy jej na coś potrzebni.

~Wisława Szymborska

Żyjemy w świecie iluzji i miejscach występów. Istnieje rzeczywistość, a my jesteśmy tym faktem. Kiedy stajesz się świadomy tego, jesteś nikim. A kiedy jesteś nikim, jesteś wszystkim. I to było wszystko.  ~Kalu Rinpocze

I kolejny cudowny wiersz Wisławy Szymborskiej, Trochę o duszy. Jakże bliska mi jest problematyka egzystencji, wrażliwości i uczuciowości ludzkiej. 

Danusiu, dusza to mój drogowskaz i zawsze jej słucham ... Oprócz pożywienia dla organizmu, niezbędna mi jest strawa duchowa… To ona konstruuje mój świat czasu i przestrzeni … Doświadczam siebie, swoich myśli i żyję w zgodzie ze swoim wewnętrznym Ja - nie dam się oszukać przez krótkotrwałe, zewnętrzne impulsy optycznej iluzji ... Nie jest mi obcy lęk, mam też pokorę i nadzieję. 

Zawsze w moim sercu!