Na dzień dobry …

Byłam prawie pogodzona z losem. Cios spadnie wcześniej czy później,

 a na razie trzeba się cieszyć każdym najmniejszym drobiazgiem.

 Byle to trwało jak najdłużej.

~Sylvia Plath

~Carina Kroeze

Czasem wiatr zdmuchnie

smutek przelotny,

Ciepłym tchnieniem znów dłonie ogrzeje,

I przegoni wszystkie kłopoty,

Więc dziękuję wiatrowi, że wieje.

Czasem deszcz o szyby zadzwoni

Mokra trawa kroplami lśni

Łzami łatwiej tęsknotę zasłonić,

Więc dziękuję deszczowi za łzy.

Czasem słońce w gonitwie do lata

Znowu ogród barwami roznieci

Pozapala iskry na kwiatach,

Więc dziękuję słońcu, że świeci.

No, a czasem się do mnie uśmiechniesz

Znikną smutki szaro – niebieskie

Stoisz w progu i słońce masz w oczach,

Więc dziękuję Ci za to, że jesteś...

- Czesław Miłosz

Nasze życie jest takie ulotne. Kocham swoją codzienność, zwyczajne chwile … Już nie mam wy­gó­ro­wa­nych, nie­re­al­nych wy­ma­gań. Cieszę się chwilą! Jednak muszę stwierdzić, że to przyszło z wiekiem.

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Sieć spojrzeń …

Dusza może mówić oczami i całować spojrzeniem 

~Gustavo Adolfo Bécquer

~w zbiorze Digi- Kunst

* * *

Wszystko jest okiem otwartym

Ja – cząstką tego oka.

Kiedy jednak moje oko się zamknie,

czego będę cząstką?

Zamkniętego oka?

* * *

Sieć spojrzeń

sprawia że świat się jakoś trzyma

i nie rozpada.

I chociaż nie wiem co się dzieje

kiedy ktoś jest ślepy,

będę się wpatrywał w te plecy,

które mogą należeć do Boga.

Mimo wszystko

wypatrujemy innej sieci, innych powiązań,

co zasłonią nam oczy pożyczonym suknem

i rozwieszą deszcz bez ziemi i nieba.

Moje oczy szukają czegoś,

co każe zdejmować buty,

żeby zobaczyć co naprawdę nam daje oparcie,

wymyślać ptaka,

żeby sprawdzić czy istnieje powietrze,

stwarzać światy,

żeby zobaczyć czy jest bóg,

i wkładać na głowę kapelusz,

żeby doświadczyć własnego istnienia.

~ Roberto Juarroz [1]

~tłum. Krystyna Rodowska

Nasze oczy nie kłamią, są zwierciadłem duszy. Zawsze pokażą prawdę. Nieważne jaką przywdziejemy maskę, i nieważne w jakiej sytuacji. Wystarczy odrobina wiedzy by rozszyfrować intencje i odczytać emocje w cudzym spojrzeniu- od wyrażania głębokich uczuć po weryfikację kłamstwa.

Czasami tak bywa, że spojrzenie wyrazi więcej niż potrafimy powiedzieć.

Sieć spojrzeń - dzieło geniusza. Wielki, głęboki, sensualny wiersz. Refleksyjny i poszukujący prawdy. 

Coś mi podpowiada że Roberto Juarroz, może być poetą, którego szukałam. To mój stopień wrażliwości, to odpowiedzi na moje pytania.

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

------------------------------

[1] Roberto Juarroz- Argentyńczyk, z wykształcenia bibliotekarz, z zamiłowania – myśliciel, z głębokiej wewnętrznej potrzeby – poeta. Człowiek niezwykle świadomy i bardzo konsekwentny w swoich życiowych wyborach, zdecydowany wróg polityki i… literatury, przeciwnik angażowania się poetów w sprawy nie związane z poezją. Pozostawił po sobie kilkanaście tomików „poezji pionowej”, kilkaset „okruchów pionowych”, trzy wypowiedzi programowe – oraz nadzieję na uwolnienie poezji z bagażu gadulstwa i ciężaru ornamentyki.