Wiatrak ...

Gdy wieją wichry zmian, jedni budują mury, inni budują wiatraki.

~Przysłowie chińskie

~HK, Sturkö Kvarn

Pię­trząc się nad ugo­rów chęt­ną mu rów­ni­ną,

Wia­trak, na wszyst­kie wo­kół od­sło­nię­ty świa­ty,

Po­skrzy­pu­je drew­nia­ną w tań­cu kry­no­li­ną,

A na tra­wę jak dia­beł mio­ta cień ro­ga­ty.

Wę­drow­cze, w jed­nym miej­scu za­tkwio­ny ko­stu­rem,

Co zna­czą two­je wstrzą­sy i na­głe po­dry­gi?

Komu kła­niasz się wo­kół dę­bo­wym kap­tu­rem?

Z kim tak traf­nie roz­ma­wiasz na migi i śmi­gi?

W co wie­rzysz? Kogo wi­dzisz nad sobą w la­zu­rze?

Gdy­byś się uczło­wie­czył - ja­kie miał­byś lica?

Co za stwór się za­ta­ił w twej sę­ka­tej skó­rze?

Czym je­steś, oglą­da­ny przez du­chy z księ­ży­ca?

~ Bolesław Leśmian

Dzisiaj drewniany Wiatrak jest tylko ogromną atrakcją i nieodłącznie kojarzy się z chlebem. Dawniej właściciel wiatraka był bogaczem o wysokim statusie społecznym. Dzisiaj odsyła nas myślami do trudów życia ówczesnego dnia codziennego.

Niewątpliwie młyn na wyspie Sturkö robi wrażenie i te piękne widoki na wyspę i archipelag pozostawiły w nas niesamowite wrażenia.

Danusiu, zrobiliśmy pierwszy krok …, i mam nadzieję, że odważę się na następne …

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!

Uporządkować sumienie...

Sumienie to świadomość, że istnieje w człowieku trybunat wewnętrzny

~ Immanuel Kant

~Christine Comyn

Znaczy porządkować sumienie.

Owce po prawicy.

Kozły po lewicy?

Cóż z tego,

Skoro o zmierzchu życia,

Wciąż niewiele wiem

O istocie dobra i zła,

Zwłaszcza że często dobro

Prowadzi do zła,

A zło

Prowadzi do dobra.

Pisząc

Jak mam uporządkować sumienie?

Nie pomogły doświadczenia

Ani zmienne koleje losu,

Ani ostrzeżenia:

Bogu nie stawia się pytań.

Ale mimo to wciąż stawiam pytania,

Coraz bardziej zawiłe.

To jedno, co mi pozostało

Jeszcze do zrobienia

O zmierzchu życia,

Gdy pisząc,

Usiłuję uporządkować sumienie.

~ Roman Brandstaetter

Hmm, takie rozterki nie są mi obce. Chyba każdy je ma, kto poszukuje i zadaje pytania odnośnie prawdziwej wartości, celu życia, a przy tym wychyla głowę ponad sztywne ramy paradygmatów społecznych, religijnych, rodzinnych, obyczajowych, etc.

Oj, jakże trudno pogodzić w sobie sprzeczności, zadowolić tych, których kochamy, znaleźć ten złoty środek pozwalający na ułożenie życia tak, aby nie ranić przy tym ani siebie ani innych …

Tak sobie myślę Danusiu, że Ty potrafiłaś żyć kompromisami i w równowadze z innymi. To wielka sztuka, aby współistnieć i postępować z miłością, uczciwie i rozsądnie. Może kiedyś i u innych nastąpi przebudzenie …!

Every step of the way … Siostrzyczko, zawsze w moim sercu!